Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι απίθανο να εξαπολύσουν άμεσα στρατιωτικό πλήγμα κατά του Ιράν στο άμεσο μέλλον.
Όχι επειδή δεν έχουν δυνατότητα, αλλά επειδή δεν έχουν τις στρατηγικές προϋποθέσεις.
Η Ουάσινγκτον κατανοεί ότι ένα άμεσο πλήγμα στο Ιράν, υπό τις τρέχουσες περιφερειακές ευθυγραμμίσεις, δεν θα παρέμενε διμερής αντιπαράθεση.
Το Ιράν το έχει καταστήσει σαφές: κάθε επίθεση θα πυροδοτούσε έναν περιφερειακό πόλεμο, ενεργοποιώντας πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα και καταρρίπτοντας τον έλεγχο της κλιμάκωσης.
Η αμερικανική απάντηση σε αυτήν την πραγματικότητα δεν είναι αυτοσυγκράτηση, αλλά αλληλουχία κινήσεων.
Αντί να αντιμετωπίσει το Ιράν στο κέντρο, η στρατηγική στοχεύει να υποβαθμίσει την περιφέρεια, να ραγίσει το περιφερειακό βάθος του Ιράν και να απομονώσει την Τεχεράνη πριν καταστεί νοητή οποιαδήποτε άμεση αντιπαράθεση.
Δεν πρόκειται για σχέδιο άμεσης νίκης, αλλά για «προπολεμική διαμόρφωση» συνθηκών.
📌 Η ΒΑΣΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ: ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΝΙΞΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ
Η ισχύς του Ιράν δεν στηρίζεται σε μεμονωμένη δύναμη.
Στηρίζεται σε δικτυωμένη αποτροπή.
Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι δυνάμεις «αντίστασης» στο Ιράκ και η Ανσάρ Αλλάχ στην Υεμένη συγκροτούν μαζί ένα ολοκληρωμένο σύστημα που:
Επεκτείνει το στρατηγικό βάθος του Ιράν
Πολλαπλασιάζει τις οδούς αντιποίνων
Ανεβάζει το κόστος της άμεσης σύγκρουσης
Όσο αυτό το σύστημα παραμένει ακέραιο, το Ιράν δεν μπορεί να πληγεί χωρίς ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Γι’ αυτό η αμερικανική στρατηγική δεν στοχεύει πρώτα το Ιράν.
Στοχεύει το σύστημα που προστατεύει το Ιράν.
📌 ΣΥΡΙΑ: ΠΟΛΥΧΡΗΣΙΜΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΠΙΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΓΜΑΤΩΝ
Η Συρία δεν αντιμετωπίζεται ως πόλεμος που πρέπει να λυθεί, αλλά ως μόνιμο στρατηγικό εργαλείο.
Η λειτουργία της είναι τριπλή: πλατφόρμα πίεσης απέναντι στους συμμάχους του Ιράν σε Ιράκ και Λίβανο, διάδρομος αποσταθεροποίησης μέσω ελεγχόμενης ανασφάλειας και γεωγραφική δίοδος που επιτρέπει στο Ισραήλ να προσεγγίζει επιχειρησιακά το Ιράν.
Διατηρώντας τη Συρία σε κατακερματισμένη και «διαπερατή» κατάσταση, οι ΗΠΑ διατηρούν ένα προωθημένο περιβάλλον επιχειρήσεων, από το οποίο μπορεί να ασκηθεί πίεση ανατολικά προς το δυτικό Ιράκ, διαταράσσοντας τη λογιστική υποστήριξη και τη συνοχή της «αντίστασης», και δυτικά προς τα ανατολικά σύνορα του Λιβάνου, αναγκάζοντας τη Χεζμπολάχ σε διαρκή αμυντική διάχυση δυνάμεων.
Υπολειμματικοί εξτρεμιστικοί σχηματισμοί δεν εξαλείφονται, αλλά «διαχειρίζονται» και ανακυκλώνονται ως κινητά εργαλεία τριβής που παράγουν αστάθεια χωρίς να απαιτούν επίσημη κλιμάκωση.
Ταυτόχρονα, ο συριακός εναέριος χώρος και το έδαφος προσφέρουν στο Ισραήλ επιχειρησιακό βάθος και ευελιξία δρομολόγησης, μειώνοντας τη στρατηγική απόσταση προς το Ιράν και εντάσσοντας τη Συρία στη συνολική «γεωμετρία» των πληγμάτων.
Σε αυτήν τη διαμόρφωση, η Συρία λειτουργεί ταυτόχρονα ως σημείο «πνιγμού», ως βαλβίδα πίεσης και ως διάδρομος εκκίνησης—όχι ως πεδίο μάχης που ολοκληρώνεται, αλλά ως μοχλός που μένει μόνιμα ενεργός.
📌 ΛΙΒΑΝΟΣ: ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΕΜΟ
Η Χεζμπολάχ αποτελεί την πιο άμεση και αξιόπιστη αποτρεπτική δύναμη απέναντι στο Ισραήλ και, κατ’ επέκταση, απέναντι σε ένα άμεσο πλήγμα στο Ιράν.
Ο στόχος στον Λίβανο, λοιπόν, δεν είναι η ολοκληρωτική ήττα—που θα απαιτούσε καταστροφικό πόλεμο—αλλά η προοδευτική εξάντληση.
Αυτό επιδιώκεται μέσω:
Διαρκούς ισραηλινής στρατιωτικής πίεσης κάτω από τα όρια πλήρους πολέμου
Οικονομικής ασφυξίας του λιβανικού κρατικού περιβάλλοντος
Αποσταθεροποίησης των ανατολικών συνόρων, συνδεδεμένης με το συριακό θέατρο
Ψυχολογικού πολέμου που στοχεύει να «τεντώσει» τη Χεζμπολάχ σε πολλαπλούς άξονες
Ο στόχος είναι να εξαναγκαστεί η Χεζμπολάχ σε κατάσταση στρατηγικού κορεσμού: πάντα κινητοποιημένη, πάντα αντιδραστική, ποτέ πλήρως συγκροτημένη.
Μια Χεζμπολάχ που αμύνεται συνεχώς σε έδαφος, σύνορα και εσωτερική σταθερότητα, είναι λιγότερο ικανή να εκπληρώσει τον ρόλο της ως κεντρικός πυλώνας της περιφερειακής αρχιτεκτονικής αποτροπής του Ιράν.
📌 ΙΡΑΚ: ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ
Το Ιράκ είναι το πιο κρίσιμο κομμάτι του παζλ.
Γεωγραφικά, συνδέει το Ιράν με τη Συρία και τον Λίβανο.
Οικονομικά, κάθεται πάνω σε τεράστιους ενεργειακούς πόρους.
Στρατηγικά, φιλοξενεί τόσο αμερικανική στρατιωτική παρουσία όσο και ισχυρές δυνάμεις «αντίστασης».
Για τις ΗΠΑ, το Ιράκ πρέπει να παραμείνει αδύναμο, διαιρεμένο και εξαρτημένο.
Ένα ισχυρό, κυρίαρχο Ιράκ ευθυγραμμισμένο με το Ιράν θα:
Διασφάλιζε χερσαίους διαδρόμους
Υπονόμευε την αμερικανική στρατιωτική τοποθέτηση
Αφαιρούσε μοχλούς πίεσης στις αγορές ενέργειας
Παρείχε στο Ιράν στρατηγικό βάθος προς δυσμάς
Γι’ αυτό η αμερικανική πολιτική εστιάζει σε:
Περιορισμό και κατακερματισμό των δυνάμεων «αντίστασης»
Αποτροπή πλήρους πολιτικής ενοποίησης
Διατήρηση εξάρτησης ασφάλειας από την αμερικανική παρουσία
Διατήρηση ελέγχου πάνω σε ενεργειακά και χρηματοοικονομικά κανάλια
Το Ιράκ δεν είναι απλώς θέατρο επιχειρήσεων· είναι ο μεντεσές πάνω στον οποίο γυρίζει ολόκληρη η περιφερειακή ισορροπία.
📌 ΥΕΜΕΝΗ: ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΝΙΓΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ
Η Υεμένη καταλαμβάνει έναν διαφορετικό αλλά εξίσου κρίσιμο χώρο: τη θάλασσα.
Ο έλεγχος του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ σημαίνει έλεγχο μιας από τις πιο ζωτικές θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.
Η ικανότητα της Ανσάρ Αλλάχ να απειλεί αυτό το πέρασμα μετατρέπει την Υεμένη από περιφερειακή σύγκρουση σε παγκόσμιο σημείο πίεσης.
Η στρατηγική απάντηση δεν είναι η ολοκληρωτική ήττα, αλλά ο διχασμός.
Με ώθηση προς τη δημιουργία οντότητας «Νότιας Υεμένης» και με προώθηση της αναγνώρισης της Σομαλιλάνδης, η Ουάσινγκτον και οι εταίροι της επιδιώκουν να:
Ελέγξουν το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ από δύο πλευρές
Περικυκλώσουν και απομονώσουν γεωγραφικά την Ανσάρ Αλλάχ
Μειώσουν την ικανότητα της Υεμένης να λειτουργεί ως ενιαίος θαλάσσιος δρώντας
Εξουδετερώσουν ένα από τα πιο διαταρακτικά έμμεσα «εργαλεία» του Ιράν
Αυτό είναι θαλάσσιος περιορισμός μεταμφιεσμένος σε πολιτική λύση.
📌 ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ: ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ
Μόνο όταν οι σύμμαχοι του Ιράν έχουν αποδυναμωθεί, εξαντληθεί και «διαμεριστεί», γίνεται νοητή η τελική φάση.
Τότε το Ιράν αντιμετωπίζει:
Μειωμένη ικανότητα αντιποίνων
Κατακερματισμένη περιφερειακή στήριξη
Περιορισμένες οδούς κλιμάκωσης
Αυξημένη ευαλωτότητα σε αεροπορικές και πυραυλικές εκστρατείες
Το πλήγμα στο Ιράν, αν έρθει, προορίζεται να είναι αποφασιστικό ακριβώς επειδή καθυστερεί.
📌 ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ: Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΙΣΧΥΡΗ “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”
Αυτή η στρατηγική θυμίζει στο Ιράν αυτό που υπαινίχθηκε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ: η επανάσταση πρέπει να εξαχθεί, αλλιώς η Αμερική θα καταστρέψει κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης από την ηγεμονία της.
Με τις αμερικανικές ενέργειες να στοχεύουν πλέον ανοιχτά δυνάμεις «απελευθέρωσης», η πιο αποτελεσματική άμυνα για το Ιράν είναι ισχυρότεροι σύμμαχοι σε όλη την περιοχή, πολιτικά και στρατιωτικά. Η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ ή άλλων περιφερειακών εταίρων υπονομεύει την ασφάλεια του Ιράν και επιβεβαιώνει την αρχή ότι η «αντίσταση» πρέπει να παραμένει ισχυρή παντού.
Κατά συνέπεια, περιφερειακές πολιτικές δομές ενδέχεται να αλλάξουν υπό την υπαρξιακή αναγκαιότητα της αντιμετώπισης της αμερικανικής πίεσης.
Η σημερινή μορφή ορισμένων κρατών, όπως τα ΗΑΕ ή η Ιορδανία ή το Μπαχρέιν, μπορεί να μην παραμείνει αποδεκτή για το Ιράν ή τους συμμάχους του μετά την εξέλιξη αυτής της διαδικασίας.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ “BLOWBACK”
Αυτή η στρατηγική προϋποθέτει ότι ο κατακερματισμός μπορεί να ελεγχθεί, ότι η αστάθεια μπορεί να εντοπιστεί και ότι η κλιμάκωση μπορεί να διαχειρίζεται επ’ αόριστον.
Η Ιστορία δείχνει το αντίθετο.
Οι εμφύλιοι/σεχταριστικοί πόλεμοι δεν μένουν περιορισμένοι.
Οι δυνάμεις-αντιπρόσωποι αποκτούν αυτονομία. Οι θαλάσσιες διαταραχές διαχέονται παγκόσμια.
Τα κατακερματισμένα κράτη γεννούν απρόβλεπτους δρώντες.
Προσπαθώντας να αποδυναμώσουν το Ιράν μέσω έμμεσων περιφερειακών «πυρκαγιών», οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διακινδυνεύουν να ανάψουν μια διαμόρφωση σύγκρουσης υπερβολικά σύνθετη για να κυριαρχηθεί και υπερβολικά διάσπαρτη για να σβήσει.
Αυτό που κατασκευάζεται ίσως να μην είναι δρόμος προς τον έλεγχο, αλλά ένα σύστημα μόνιμης περιφερειακής αστάθειας.
Και τα συστήματα, όταν απελευθερωθούν, δεν υπακούν στους αρχιτέκτονές τους.
Πηγή:geopolitico.gr
.gif)
0 Σχόλια