Η νέα εποχή της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Μετά την παράνομη παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, επικρατεί ένα απτό αίσθημα αβεβαιότητας και δυσοίων προαισθημάτων, ιδίως μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων της Αμερικής. Όμως θα έπρεπε να είναι προφανές ότι τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν καλά — ούτε για τις ΗΠΑ ούτε για τον υπόλοιπο κόσμο.

 Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, έχει προκαλέσει κύμα επικρίσεων για τις ενέργειες του στη Βενεζουέλα, για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, για περιφρόνηση παγιωμένων κανόνων και για απειλές εναντίον άλλων χωρών — μεταξύ αυτών και συμμάχων, όπως η Δανία και ο Καναδάς. Σε ολόκληρο τον κόσμο επικρατεί ένα διάχυτο αίσθημα αβεβαιότητας και ανησυχίας. Ωστόσο, θα έπρεπε ήδη να είναι σαφές ότι η κατάσταση δεν θα είναι καλή, ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για τον υπόλοιπο κόσμο.

Διαδηλωτές αποκλείουν δρόμο στο Κερμανσάχ του Ιράν, στις 8 Ιανουαρίου 2026, καθώς οι πανεθνικές διαδηλώσεις για οικονομικά και πολιτικά ζητήματα εξαπλώνονται από την Τεχεράνη σε άλλες πόλεις.

Τίποτε από αυτά δεν εκπλήσσει πολλούς στην αριστερά. Θυμόμαστε ακόμη την αποχαιρετιστήρια προειδοποίηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που αναδύθηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν αναπόφευκτο ότι μια χώρα της που οι στρατιωτικές δαπάνες ισοδυναμούσαν με εκείνες του υπόλοιπου κόσμου μαζί θα κατέληγε κάποια στιγμή να χρησιμοποιήσει τα όπλα της για να επιχειρήσει να κυριαρχήσει στους άλλους.

Βεβαίως, οι στρατιωτικές επεμβάσεις έγιναν ολοένα και πιο αντιδημοφιλείς μετά τις αμερικανικές περιπέτειες στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και άλλο. Όμως ο Τραμπ δεν έδειξε ποτέ ιδιαίτερη μέριμνα για τη βούληση του αμερικανικού λαού. Από τότε που εισήλθε στην πολιτική (και πιθανότατα και νωρίτερα), θεωρούσε τον εαυτό του υπεράνω του νόμου, καυχιόταν μάλιστα ότι θα μπορούσε να πυροβολήσει κάποιον στην Fifth Avenue της Νέας Υόρκης χωρίς να χάσει ούτε μία ψήφο. Η εξήγηση της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ — της οποίας μόλις «γιορτάσαμε» την επέτειο — έδειξε ότι είχε δίκιο. Οι εκλογές του 2024 ενίσχυσαν περαιτέρω τον έλεγχο του Τραμπ επί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, διασφαλίζοντας ότι δεν θα κάνει τίποτε για να τον λογοδοτήσει.

Η σύλληψη του δικτάτορα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, ήταν προκλητική παράνομη και αντισυνταγματική. Ως στρατιωτική επιχείρηση, απαιτούσε τουλάχιστον ενημέρωση του Κογκρέσου, αν όχι την έγκρισή του. Και ακόμη κι αν είναι υπόθεση «επιβολής του νόμου», το διεθνές δίκαιο απαιτεί τέτοιες ενέργειες να πραγματοποιούνται μέσω διαδικασιών. Καμία χώρα δεν μπορεί να παραβιάζει την κυριαρχία μιας άλλης ή να απαγάγει αλλοδαπούς — πόσο μάλλον αρχηγούς κράτη — από τις χώρες τους. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και άλλοι έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου, αλλά κανείς δεν προτείνει την αποστολή στρατευμάτων για τη σύλληψή τους όπου κι αν βρίσκονται.

Ακόμα πιο προκλητικές είναι οι μεταγενέστερες δηλώσεις του Τραμπ. Ισχυρίζεται ότι η κυβέρνησή του θα «διοικήσει» τη Βενεζουέλα και θα πάρει το πετρέλαιό της, υπονοώντας ότι η χώρα δεν επιτρέπεται να πουλά στον υψηλότερο πλειοδότη. Υπό αυτό το πρίσμα, φαίνεται πως εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή ιμπεριαλισμού. Η ισχύς καθορίζει το δίκαιο και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Ηθικά ζητήματα — όπως το αν είναι αποδεκτό η εξόντωση δεκάδων φερόμενων ως διακινητών ναρκωτικών χωρίς πρόσχημα δίκαιης διαδικασίας — και το κράτος δικαίου έχει παραμεριστεί, με ελάχιστες αντιδράσεις από Ρεπουμπλικανούς που κάποτε διαφήμιζαν με υπερηφάνεια τις αμερικανικές «αξίες».

Πολλοί σχολιαστές έχουν ήδη εξετάσει τις εξετάσεις για την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα. Αν οι ΗΠΑ διεκδικούν το Δυτικό Ημισφαίριο ως σφαίρα επιρροής τους (το «Δόγμα Donroe») και αποκλείουν την Κίνα από την πρόσβαση στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας, γιατί να μην διεκδικήσει και η Κίνα την Ανατολική Ασία και να αποκλείσει τις ΗΠΑ από τα τσιπ της Ταϊβάν; Αυτό δεν θα απαιτούσε να «διοικήσει» την Ταϊβάν, αλλά απλώς να ελέγξει τις πολιτικές της, ιδίως εκείνες που οδηγούν προς τις ΗΠΑ.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι η μεγάλη αυτοκρατορική δύναμη του 19ου αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν πήγε καλά στον 20ο. Αν οι περισσότερες άλλες χώρες συνεργάζονται σε αυτόν τον νέο αμερικανικό ιμπεριαλισμό — όπως θα έπρεπε — οι μακροπρόθεσμες προοπτικές για τις ΗΠΑ θα μπορούσαν να είναι ακόμη χειρότερες. Άλλωστε, το Ηνωμένο Βασίλειο τουλάχιστον προσπάθησε να εξαγάγει ορισμένες ωφέλιμες αρχές διακυβέρνησης στις αποικίες του, εισάγοντας κάποιο βαθμό κράτους δικαίου και άλλους «καλούς» θεσμούς.

Αντιθέτως, ο τραμπικός ιμπεριαλισμός, στερούμενος κάθε συνεκτικής ιδεολογίας, είναι απροκάλυπτα ανήθικο — μια καθαρή έκφραση απληστίας και βούλησης για ισχύ. Θα προσελκύσει τους πιο άπλητους και ψευδείς αποσπάσματα που μπορεί να αναδείξει η αμερικανική κοινωνία. Τέτοιοι χαρακτήρες δεν έχουν πλούτο. Κατευθύνουν την ενέργεια τους στην προσοδο-θηρία: λεηλατούν τους άλλους μέσω της άσκησης ισχύος στην αγορά, της εξαπάτησης ή της ωμής εκμετάλλευσης. Οι χώρες που κυριαρχούν από προσόδο-θήρες μπορούν να παράγουν λίγους πλούσιους ανθρώπους, αλλά δεν καταλήγουν να ευημερούν.

Η ευημερία απαιτεί κράτος δικαίου. Χωρίς αυτό, κυριαρχεί η διαρκής αβεβαιότητα. Θα κατασχέσει η κυβέρνηση τα περιουσιακά μου στοιχεία; Θα απαιτήσουν οι αξιωματούχοι δωροδοκία για να αγνοήσουν κάποιο μικρό παράπτωμα; Θα λειτουργεί η οικονομία με ίσους όρους ή όσοι βρίσκονται στην εξουσία θα δίνουν πάντοτε πλεονέκτημα στους ημέτερους;

Ο λόρδος Άκτον παρατήρησε περίφημα ότι «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Ο Τραμπ, όμως, έδειξε ότι δεν χρειάζεται κανείς απόλυτη εξουσία για να εμπλακεί σε πρωτοφανή διαφθορά. Όταν το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών αρχίζει να καταρρέει — όπως πράγματι συνέβη στις ΗΠΑ — οι ισχυροί δεν μπορούν να δρουν ατιμώρητοι. Το κόστος του επωμίζεται η υπόλοιπη κοινωνία, διότι η διαφθορά είναι πάντοτε επιζήμια για την οικονομία.

Κανείς ότι έχουμε φτάσει στο «κορύφωμα Τραμπ», ότι αυτή η δυστοπική εποχή κακιστοκρατίας θα τερματιστεί με τις εκλογές του 2026 και του 2028. Όμως η Ευρώπη, η Κίνα και ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπορούν να βασιστούν μόνο στην ελπίδα. Οφείλουν να καταρτίζουν εναλλακτικά σχέδια, αναγνωρίζοντας ότι ο κόσμος δεν έχει ανάγκη τις ΗΠΑ.

Τι ακριβώς προσφέρει η Αμερική που ο κόσμος δεν μπορεί να στερηθεί; Μπορεί κανείς να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς τους τεχνολογικούς γίγαντας της Silicon Valley, καθώς οι βασικές τεχνολογίες που προσφέρουν είναι πλέον ευρέως διαθέσιμες. Άλλοι θα έσπευδαν να καλύψουν το κενό, ενδεχομένως θεσπίζοντας πολύ ισχυρότερες δικλίδες ασφαλείας. Είναι επίσης εφικτό να φανταστεί κανείς έναν κόσμο χωρίς τα αμερικανικά πανεπιστήμια και την επιστημονική ηγεσία των ΗΠΑ, αφού ο Τραμπ έχει ήδη κάνει ό,τι μπορεί να δυσκολέψει αυτά τα ιδρύματα να παραμείνουν μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως. Και είναι δυνατό να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο οι άλλοι δεν εξαρτώνται πλέον από την αμερικανική αγορά. Το εμπόριο αποφέρει μια, αλλά πολύ λιγότερη αυτοκρατορική δύναμη επιδιώκει να αποσπά δυσανάλογο μερίδιο για τον εαυτό της. Η κάλυψη του «κενού ζήτησης» που εμφανίζει τα επίμονα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ θα είναι πολύ πιο εύκολη για τον υπόλοιπο κόσμο από ό,τι η αντιμετώπιση, από τις ίδιες τις ΗΠΑ, των προβλημάτων στην πλευρά της προσφοράς.

Ένας ηγεμόνας που καταχράται την ισχύ του και εκφοβίζει τους άλλους πρέπει να αφεθεί απομονωμένος στη γωνία του. Η αντίσταση σε αυτόν τον νέο ιμπεριαλισμό είναι για την ειρήνη και την ευημερία όλων των υπολοίπων. Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει να ελπίζει στο καλύτερο, οφείλει να προετοιμαστεί για το χειρότερο· και σε έναν τέτοιο σχεδιασμό, ίσως να μην υπάρχει άλλη επιλογή από την οικονομική και κοινωνική απομόνωση — καμία άλλη διέξοδος πέρα ​​από μια πολιτική ανάσχεση.

Πηγή:project-syndicate.org