Ο Nτόκος και ο πραγματικός διασυρμός

Γι᾽ αυτόν το διασυρμό η πολιτική ευθύνη ασφαλώς και δεν μπορεί να περιοριστεί στον Θάνο Ντόκο. Ανήκει πρωτίστως σε εκείνον που τον επέλεξε , και που οργάνωσε έτσι το σύστημα εθνικής ασφαλείας και υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας.

Η υπόθεση της τηλεδιάσκεψης-φάρσας εις βάρος του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, Θάνου Ντόκου, συνιστά ασφαλώς μεγάλοπροσωπικό ολίσθημα. Κυρίως όμως, αποκαλύπτει με τον π λέον γλαφυρό τρόπο αφενός τις αδυναμίες ενός ολόκληρου συστήματος διακυβέρνησης , και αφετέρουμια ορισμένη αντίληψη για την εξωτερική πολιτική , την εθνική κυριαρχία και την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας .

Τα ζητήματα που ανακύπτουν είναι πολλά και κρίσιμα.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι καταρχήν θεσμικό και απευθύνεται ευθέως προς τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη . Για ποιό λόγο , επί σχεδόν επτά χρόνια, επέλεξε να στηριχθεί αποκλειστικά σε ένα Σύμβουλο, ενώ είχε κάθε δυνατότητα να συγκροτήσει ένα πραγματικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, με περισσότερα ικανά μέλη, συλλογική επεξεργασία, διαβούλευση συγκροτημένης στρατηγικής, διασταύρωση εκτιμήσεων και μηχανισμών εσωτερικού ελέγχου;


Είναι δυνατόν η εθνική ασφάλεια να εξαρτάται από την κρίση ενός και μόνο ανθρώπου , ό σο ικανός κι αν υποθέσουμε ότι μπορεί να είναι ; Σ την προκειμένη περίπτωση ο ίδιος ο κ. Ο Ντόκος παραδέχθηκε δημόσια χθες ότι για αρκετά λεπτά δεν είχε αντιληφθεί πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τον συνομιλητή του ! Αν αυτό μπορεί να συμβεί στο Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο προσωπικό και ατομικό . Είναι πρωτίστως θεσμικό και κατ᾽ επέκταση άκρως πολιτικό .

Ωστόσο, θα πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι το συμβάν αυτό δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένο από την άχρι τούδε δημόσια διαδρομή του κ. Θάνου Ντόκου. Δεν είναι η πρώτη φορά που δημόσιες τοποθετήσεις του και λοιπές ενέργειες του γεννούν εύλογα ερωτήματα για την πολιτική κρίση του και ικανότητα, αλλά και την ανεξαρτησία των παρεμβάσεων του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα , θυμίζουμε, υπήρξε ο προ ετών δημόσιος απαξιωτικός χαρακτηρισμός του Λίβυου στρατηγού Χαφτάρ από τον κ. Ντόκο ως «κουτσού αλόγου» . Η κτίμηση που αποδείχθηκε τουλάχιστον επιπόλαιη , καθώς και οι δύο στη Λιβύη , το τουρκολιβυκό, και οι μετέπειτα επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με την πλευρά του Χαφτάρ κατέδειξαν ότι η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σύνθετη από ᾽ όσο είχε εκτιμηθεί και παρουσιαστεί .

Ανάλογη εικόνα δημιουργήθηκε και κατά τη συνέντευξή του η του κ. Ντόκου τις προάλλες στο Al Arabiya , σχετικά με την απομάκρυνση των συστημάτων Patriot από την Κάρπαθο. Αντί να εκπέμπει τη βεβαιότητα που οφείλει να χαρακτηρίζει τονανώτατο σύμβουλο έλεγχο εθνικής ασφαλείας κυρίαρχου κράτους , η δημόσια παρουσία του ήταν κραυγαλέα περίπτωση απολογητικής διαχείρισης απέναντι σε επίμονο δημοσιογραφικό , έστω και κατευθυνόμενο . (Για το παλαιότερο ζήτημα της διαρροής με email στους συνεργάτες του Ερντογάν, σας παραπέμπω στα WikiLeaks ).

Ωστόσο, με την ίδια στάση που είχε στο Al Arabiya , επανεμφανίστηκε τώρα και στη συνομιλία με τους Ρώσους φαρσέρ. Αντί η συζήτηση να κινηθεί γύρω από την προστασία της ελληνικής κυριαρχίας και την απαίτηση λογοδοσίας για τοπεριστατικό με τον ουκρανικό θαλάσσιο δρόνο στη Ζάκυνθο που δημιούργησεσοβαρό ζήτημα ασφαλείας, ο κ. Ο Ντόκος εμφανίστηκε στον …«Ουκρανό ομόλογό του» να δίνει έμφαση στον τουρισμό, στο πολιτικό κόστος , και στην ανάγκη να αποφευχθούν οι ενώσεις ενόψει μάλιστα των επικείμενων εκλογών «σε λίγους μήνες» (αδειάζοντας έτσι και τον Πρωθυπουργό που μιλάει για εκλογές στην ώρα τους, του χρόνου!) . Ενώ ο ι επανειλημμένες διατυπώσεις του τύπου «ας προσπαθήσουμε να αποφύγουμε…» δεν συνάδουν, κατά την άποψή μου, με το ανάστημα και το ύφος που οφείλει να εκπέμπει ο κορυφαίος , και μοναδικός,σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της Ελλάδας . Τη στιγμή μάλιστα που έχουμε δώσει στους Ουκρανούς γή και ύδωρ.

Τα ανωτέρω όμως δεν είναι άσχετα μεταξύ τους : συγκροτούν ένα σταθερό μοτίβο πολιτικής σκέψης μιας σχολής γνωστής στους Έλληνες . Πρόκειται για τη σχολή που επί χρόνια υποστηρίζει ότι οι κρίσεις αντιμετωπίζονται κυρίως με κατευναστική διαχείριση, παρακάλια, « ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας » και «αποφυγή της έντασης » . Αυτή η λογική του κατευνασμού , η οποία έχει επηρεάσει σημαντικά και επιζήμια την ελληνική εθνική κυριαρχία, αποτυπώθηκε με τρόποσυμβολικό και στη συγκεκριμένη παροιμιώδη συνομιλία. Κάτι που δεν πρέπει να ξενίζει βέβαια τον στοιχειωδώς εξοικειωμένο με το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Κι έρχομαι σ τα ερωτήματα για τα πρότυπα ασφαλείας. Πώς πραγματοποιήθηκε μια τέτοια επικοινωνία; Γιατί δεν εφαρμόστηκαν από τον ίδιο τον κ. Ντόκο θεμελιώδηπρωτόκολλα επαλήθευσης του συνομιλητή; Γιατί μια τόσο ευαίσθητη επικοινωνία διεξήχθη άνευ αυστηρών διαδικασιών που θα ανέμενε κανείς από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας;

Επιπλέον, ο προβληματισμός προκαλεί το γεγονός ότι στη συνομιλία έγιναν αναφορές σε ζητήματα που αφορούσαν τη δραστηριότητα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, και δη του Αρχηγού της , καθώς και σε επικείμενη συμφωνία της Ελλάδας με την Ουκρανία. Ανεξαρτήτως του βαθμού διαβάθμισης των πληροφοριών αυτών, αναρωτιέται κανείς αν ήταν σκόπιμο να αποτελέσει αντικείμενο επικοινωνίας της οποίας δεν είχε προηγηθεί καμία ασφαλής ταυτοποίηση.


Ωστόσο, εκεί που η φάρσα αγγίζει το άκρον άωτον είναι όταν, απαντώντας στην επίκληση του συνομιλητή του ότι η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, ο κ. Ο Ντόκος παρατηρεί – προτείνει τους ως εναλλακτική! (Αυτό μπορώ να το καταλάβω ως βρετανικό χιούμορ) – ότι οι Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι δεν έρχονται πλέον στην Ελλάδα , αλλά πηγαίνουν στην Τουρκία και σε άλλες χώρες. Όσοι είδαν το επίμαχο σημείο, θα συμφωνήσουν πιθανότατα ότι η διατύπωση αυτή δενυποδεικνύει πως, εφόσον οι Ουκρανοί αναζητούν ρωσικούς στόχους, αυτοί βρίσκονται πλέον εκτός Ελλάδας , στην Τουρκία και αλλού! Ανεξάρτητα , πάντως,από το πώς θα ερμηνεύσει κανείς τη φράση, τίθεται το ερώτημα αν ένας Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας όφειλε να εισέλθει σε μια τέτοια συζήτηση με πρόσωπα που θεωρούσε ότι εκπροσωπούν την ξένη κυβέρνηση.

Η δημόσια εμφάνιση του κ. Ντόκου με μαγνητοσκοπημένο μήνυμά του, εν είδει damage control , στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ χθες το βράδυ , αντί να περιορίσει τις εντυπώσεις, τις ενίσχυσε. Τη στιγμή μάλιστα που δ εν ούτε καν υποψία για μία στοιχειώδη έκφραση συγγνώμης προς τον ελληνικό λαό για το πλήγμα που , με απόλυτη ευθύνη του Πρωθυπουργού και του Συμβούλου της Εθνικής Ασφαλείας, υπέστη το κύρος της χώρας μας . Αντιθέτως, η προσπάθεια περιορίστηκε , ως συνήθως, σ ε αιτιολόγηση και δικαιολόγηση όσων συνέβησαν !

Όμως η πολιτική ευθύνη δεν σταματά στον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας. Ο κ. Ο Ντόκος είναι προσωπική επιλογή του Πρωθυπουργού. Η δομή μέσα στην οποία λειτουργεί είναι επίσης επιλογή του Πρωθυπουργού. Και άρα, εάν η κυβέρνηση θεωρεί ότι επρόκειτο για μια « πρωτοφανή υβριδική επίθεση » , οφείλει να εξηγήσει γιατί το σύστημα προστασίας της ανώτατης πολιτικής ηγεσίας αποδείχθηκε τόσο ευάλωτο. Αν, αντίθετα, επρόκειτο απλώς για μια συνήθησυσκευή εξαπάτησης , όπως οι ίδιοι οι φαρσέρ δήλωσαν κορυφώνοντας τον κυβερνητικό διασυρμό , τότε τα ερωτήματα για την εργασία των αξιωματούχων της κυβέρνησης και του περί αυτού πολιτικού συστήματος, καθίστανται ακόμη πιο επιτακτικά .

Πέραν των επιχειρησιακών ών αδυναμιών , που τις ζήσαμε εξάλλου με τρόπο φριχτά τραγικό στη Λιβύη, η φάρσα αυτή α ποκάλυψε μια συγκεκριμένη νοοτροπία. Μια ορισμένη αντίληψη η οποία αντιμετωπίζει τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής,εθνικής ασφάλειας , και εθνική κυριαρχίας περισσότερο με όρους διαχείρισης συνεπειών και έλεγχο ζημιών , παρά με όρους αποτροπής και προβολής ισχύος. Μια αντίληψη φοβική, παρακλητική και, τελικά, μαλθακή απέναντι στις προκλήσεις.

Επιμηθείς αντί Προμηθείς. Αυτός είναι ο πραγματικός διασυρμός. Γι᾽ αυτόν το διασυρμό η πολιτική ευθύνη ασφαλώς και δεν μπορεί να περιοριστεί στον Θάνο Ντόκο. Ανήκει πρωτίστως σε εκείνον που τον επέλεξε , και που οργάνωσε έτσι το σύστημα εθνικής ασφαλείας και υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας.

Τί κι αν η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι δεν διέρρευσαν διαβαθμισμένες πληροφορίες ; Αυτό όχι μόνο δεν εξηγεί την ουσία του ζητήματος , αλλά και σε μεγάλο βαθμό παραπλανά . Διότι η σοβαρότερη πληροφορία που μπορεί να αποκομίσει ένας αντίπαλος δεν είναι ούτε ένα απόρρητο έγγραφο ούτε μια ευαίσθητη συνομιλία . Αλλά η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο σκέπτεται, αξιολογεί και λαμβάνει αποφάσεις η πολιτική ηγεσία μιας. Είναι το να διακρίνει την πολιτική κουλτούρα της , τα αντανακλαστικά της και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και πραγματοποιεί την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας και ισχύος.

Οπότε, αν κάτι αποκάλυψε αυτή η φάρσα – διασυρμός, δεν είναι τόσο το περιεχόμενο της συνομιλίας όσο η εικόνα που εξέπεμψε η ελληνική κυβέρνηση για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τα θέματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας. Αυτό είναι το κρισιμότερο πολιτικό ζήτημα που αφήνει πίσω της η συγκεκριμένη υπόθεση . Ένα ζήτημα για το οποίο ασφαλώς και δεν είναι αρκετή η παραίτηση μόνον του ΣΕΑ κ. Θάνου Ντόκου.

Διότι το συγκεκριμένο γεγονός δείχνει κάτι που πολλοί επιστήμονες, όπως οι καθηγητές Γιώργος Κοντογιώργης και Γιώργος Πα ύ λος , έχουν επισημάνει. Την ανάγκη, δηλαδή, να φύγουμε από την κομματοκρατία που μετατρέπει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό σε άψυχο και απρόσωπο αντικείμενο πολιτικής ιδιοκτησίας ενός κόμματος που με τις ευλογίες των ξένων κέντρων εξουσίας γίνεται κυβέρνηση υποτελής σε αυτά.

Θέματα όπως ο σχεδιασμός για την ά μυνα , τις διεθνείς σχέσεις , την παιδεία , την οικονομία , και ούτω καθεξής, θα έπρεπε να είναι αντικείμενο υπερκομματικού εθνικού Συμβουλίου , αμερόληπτου και ανεξάρτητου από τις ξένες πρεσβείες και τα άλλα κέντρα εξουσίας , το οποίο με επιστημονική αρτιότητα , πληρότητα και συνέπεια που χαράζει τους αναλλοίωτο υ ς άξονες της εθνικής πολιτικής πρακτικής.

Πηγή:geopolitico.gr