Στα στενά του Ορμούζ και τα πυρηνικά κρίνεται η συνέχεια του πολέμου

Με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ να παραμείνει εύθραυστη, το ερώτημα αν ο πόλεμος έχει πράγματι τελειώσει — και ποιος βγαίνει νικητής — επανέρχεται με ένταση. Ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Μιχάλης Κοντός, απαντά σε ερωτήματα του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), εξηγεί γιατί δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς προβλέψεις, σκιαγραφώντας ωστόσο τις τάσεις που θα κρίνουν την επόμενη ημέρα της σύγκρουσης.

Οι προτάσεις των τελευταίων ημερών εύλογα πώς ερωτηματικά και ανησυχητικά για το αν είναι πιθανό να επαναρχίσει ο πόλεμος, αλλά και για το ένα νέο ξέσπασμα εχθροπραξιών ή μια παρατεταμένη κρίση στα στενά του Ορμούζ θα επηρεάσει τόσο τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή όσο και την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Ζητήσαμε, λοιπόν, από τον καθηγητή Μιχάλη Κοντό να μας εξηγήσει πού βρισκόμαστε σήμερα και ποιοι παράμετροι θα κρίνουν τη συνέχεια.

Ο ίδιος προειδοποιεί εξαρχής ότι η ανάγνωση των εξελίξεων δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Η ανάγνωση των εξελίξεων δυσχεραίνεται από το αναπόφευκτο γεγονός της ατελούς πληροφόρησης», σημειώνει, προσθέτοντας ότι «κατά κανόνα, η ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ πολέμου και διπλωματίας, ιδιαίτερα σε συνθήκες κατάστασης του πυρός, διατηρεί ένα έντονα απρόβλεπτο στοιχείο». Όπως καταλήγει, «ασφαλείς προβλέψεις για το πώς θα εξελιχθεί η τρέχουσα κατάσταση δεν μπορεί να γίνει»· μπορεί ωστόσο, να σκιαγραφηθούν ορισμένες τάσεις που, στον βαθμό που γίνονται αντιληπτές από τους λήπτες επηρεασμού, ενδέχεται να επηρεάσουν την πορεία της σύγκρουσης.

Ορμούζ και πυρηνικό πρόγραμμα: οι δύο στόχοι που κρίνουν τη συνέχεια

——————————————

Ποια είναι, λοιπόν, η πραγματική στοχοθεσία της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ σε αυτή τη φάση; Ο κ. Κοντός εντοπίζει δύο σαφείς προτεραιότητες. «Φαίνεται ότι η στοχοθεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο παρόν στάδιο επικεντρώνεται στο άνοιγμα των στενών του Ορμούζ και στην παύση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος», αναφέρει, διευκρινίζοντας ότι «για τις ΗΠΑ το άνοιγμα των στενών είναι κομβικής σημασίας, ενώ το Ισραήλ αποδίδει μεγαλύτερη έμφαση στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης».

Το αν θα συνεχιστεί ή όχι ο πόλεμος, εξηγεί, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, αλλά και από ένα ακόμη παράμετρο. «Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη άλλη μία συναφή παράμετρο: το κατά πόσον η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ θεωρούν ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έχουν δεχθεί κρίσιμο πλήγμα», σημειώνει. Και προειδοποιεί: «Εάν όντως υπάρχει αυτή η αντίθετη αν το ιρανικό καθεστώς συνεχίσει να τηρεί άκαμπτη στάση επί των δύο αυτών ζητημάτων, τότε η πιθανότητα επανάληψης εχθροπραξιών κάνει».

Γιατί η λύση θα είναι, αναπόφευκτα, διπλωματική

—————————–

Παρά τη ρευστότητα, ο καθηγητής εκτιμά ότι το τέλος της κρίσης θα έρθει μέσα από τη διπλωματία. «Στο τέλος της ημέρας, δεν μπορεί παρά να υπάρξει μια διπλωματική διευθέτηση της σύγκρουσης», υπογραμμίζει. «Κανένας πόλεμος δεν είναι αεί, αργά ή γρήγορα θα υπάρξει η κατάλληλη ισορροπία και ευθυγράμμιση μεταξύ του αποδεκτού κόστους και του επιδιωκόμενου οφέλους για τα αντιμαχόμενα μέρη, ώστε να καταστεί δυνατή μια συμφωνία».

Πώς εξηγείται όμως η καταιγιστική — και συχνά αντιφατική — ρητορική των τελευταίων ημερών; Ο κ. Κοντός τη συνδέει με μια επικοινωνιακή διέξοδο: όλες οι πλευρές χρειάζονται μια αφήγηση νίκης. «Από επικοινωνιακή άποψη, η κυριότερη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αντιμαχόμενοι είναι η ανάγκη τους να «πουλήσουν» την αντίθετη διπλωματική διευθέτηση ως νίκη, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς», παρατηρεί.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσει και τη στάση του Λευκού Οίκου. «Ιδιαίτερα σε σχέση με τις ΗΠΑ, η τακτική των συχνών αντιφατικών δηλώσεων από μέρους του Προέδρου Τραμπ καταδεικνύει προσπάθεια κεφαλαιοποίησης της αμερικανικής υπεροπλίας ως μοχλού πίεσης, με στόχο την αποκόμιση διπλωματικών κερδών», εξηγεί. Όμως η τακτική αυτή σκοντάφτει στην ανθεκτικότητα της Τεχεράνης: «Το γεγονός ότι το ιρανικό καθεστώς αποδεικνύεται ανθεκτικό και πρόθυμο να κάνει σημαντικό πολεμικό κόστος δυσχεραίνει αυτή την — όχι και τόσο προσεκτικά σχεδιασμένη — τακτική».

Η Τεχεράνη, εξάλλου, διαθέτει και δικά της χαρτιά. «Η επιτυχής αξιοποίηση της στρατηγικής θέσης του Ιράν στα στενά του Ορμούζ, σε συνδυασμό με την πρόκληση περιφερειακού χάους και την έλλειψη ενιαίας στάσης από τα αραβικά κράτη της περιοχής, αποτελεί άλλο ένα εμπόδιο για την αμερικανική εξαναγκαστική διπλωματία», τονίζει.

Υπάρχει, τέλος, και ένας παράγοντας που τροφοδοτεί την αβεβαιότητα στο εσωτερικό των δύο πρωταγωνιστών. «Φαίνεται ότι τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Τεχεράνη υπάρχουν εσωτερικές διαφορές προς το κατά πόσον η επανάληψη των εχθροπραξιών ως επιθυμητή», επισημαίνει ο κ. Κοντός. «Η διχογνωμία αυτή δυσκολεύει την κατάληξη σε μια ενιαία και σταθερή στάση, γεγονός που συμβάλλει στην αβεβαιότητα που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες», καταλήγει.

Πηγή: ΚΥΠΕ