Ο πόλος Νετανιάχου/Τραμπ επικεντρώνεται κυρίως στο Ιράν. Εάν το Ιράν πέσει, πιθανότατα θα στρέψει την προσοχή του στην υποστήριξη της Ουκρανίας και θα στοχεύσει τη Ρωσία. Αλλά η απεγνωσμένη αντίσταση του Ιράν αποσπά την κύρια προσοχή του. Αυτή τη στιγμή, η Ρωσία δεν είναι η προτεραιότητά τους - το Ιράν είναι. Φυσικά, ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται πλέον καθόλου για τη «διατήρηση της ειρήνης», επομένως οποιαδήποτε διευθέτηση με τη Ρωσία, αν έχει κάποιο νόημα, είναι καθαρά ρεαλιστική. Ο πόλος του είναι ο πόλεμος με το Ιράν. Το Ισραήλ έχει κάνει αυτόν τον πόλεμο πόλεμο του Τραμπ. Και ο Τραμπ δεν υποχωρεί από αυτόν.

Έτσι, έχει σχηματιστεί ένας άξονας: οι ΗΠΑ/Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις προσφέρεται μια επιλογή - και είναι σκληρή: είτε να ενταχθούν στον αμερικανο-ισραηλινό συνασπισμό είτε να ενταχθούν στο Ιράν (την Αντίσταση). Δεν προβλέπεται ενδιάμεση θέση και αν κάποιος προσπαθήσει να επιμείνει στην ουδετερότητα, θα βομβαρδιστεί και θα δεχθεί επίθεση και από τις δύο πλευρές. Δεν υπάρχει ουδετερότητα εδώ. Το τρένο έχει φύγει από τον σταθμό.

Ο δεύτερος άξονας: η ΕΕ/Βρετανία/οι παγκοσμιοποιητές στις ΗΠΑ (κυρίως το Δημοκρατικό Κόμμα) εναντίον της Ρωσίας και υπέρ του καθεστώτος του Κιέβου. Πρόκειται για έναν πολύ πραγματικό και άγριο πόλεμο, στον οποίο η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών (με εξαίρεση την Ουγγαρία και τη Σλοβακία) προετοιμάζονται για άμεση συμμετοχή. Το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ προωθεί ακριβώς αυτόν τον πόλεμο· για αυτόν τον πόλο, η Ουκρανία αποτελεί προτεραιότητα.

Ο κύριος στόχος και των δύο πόλων είναι να δημιουργήσουν ρήγμα μεταξύ Ιράν και Ρωσίας, ώστε να μην αντιληφθούν ότι πολεμούν τον ίδιο εχθρό. Και το κύριο παράπονο των ΗΠΑ και του Ισραήλ προς την ΕΕ και τους παγκοσμιοποιητές, καθώς και το κύριο παράπονο της ΕΕ και των παγκοσμιοποιητών προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, είναι ακριβώς ότι διεξάγουν δύο πολέμους εναντίον δύο αντιπάλων του πολιτισμού του Έπσταϊν ταυτόχρονα, αντί να διαδέχονται τον έναν μετά τον άλλον.

Καθώς ο πόλεμος με το Ιράν συνεχίζεται, το Ισραήλ σταδιακά μετατρέπεται σε Γάζα και η παγκόσμια οικονομία είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης λόγω του κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ (έχουν ήδη επιβληθεί ενεργειακά lockdown σε ορισμένες χώρες), οι παγκοσμιοποιητές έχουν στραφεί εναντίον του Τραμπ, ο οποίος, κατά την άποψή τους, «προδίδει την Ουκρανία» και αποσπά την προσοχή από τον κύριο εχθρό - τη Ρωσία. Αυτή η γραμμή προωθείται από τα δίκτυα του Σόρος, τα οποία γενικά μισούν τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Αλλά πρέπει να έχουμε κατά νου τα εξής: όσοι επιτίθενται σφοδρά στον Τραμπ και το Ισραήλ για τον πόλεμο με το Ιράν δεν είναι κατά του πολέμου γενικά, αλλά υπέρ του πολέμου με τη Ρωσία. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ολόκληρες χώρες που έχουν συσσωρεύσει τον Νετανιάχου απλώς απαιτούν μια αλλαγή στις προτεραιότητες υπέρ του καθεστώτος Ζελένσκι. Στις ΗΠΑ, οι Δημοκρατικοί φωνάζουν γι' αυτό με όλη τους τη δύναμη.

Το Ιράν και η Ρωσία κατανοούν απόλυτα ότι το ζήτημα δεν είναι ποιος στη Δύση είναι υπέρ του πολέμου και ποιος εναντίον του, αλλά σε ποιον θέλει να επικεντρωθεί πρώτα η Δύση. Αυτό σημαίνει μόνο ότι θα επικεντρωθούν ο ένας στον άλλον αργότερα. Κανείς δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Και φυσικά, η Ρωσία και το Ιράν πολεμούν στην ίδια πλευρά και ενάντια στον ίδιο εχθρό. Οποιεσδήποτε επιφανειακές ενέργειες δεν αλλάζουν την ουσία του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομίχλη του πολέμου. Διαπραγματεύσεις. Περισπασμοί. Καπνός και καθρέφτες.

Το κύριο πράγμα τώρα είναι να μην αφήσουμε τον εχθρό - τη συλλογική Δύση, τον πολιτισμό του Έπσταϊν - να μας νικήσει έναν προς έναν. Πρέπει να μπούμε στον πόλεμο το συντομότερο δυνατό και όσο το δυνατόν πιο ριζοσπαστικά. Να στηρίξουμε φίλους και συμμάχους, να πείσουμε τους διστακτικούς και να φέρουμε την κοινωνία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πόλεμος πληροφοριών του Ιράν, τον οποίο κερδίζει με λαμπρό τρόπο. Αυτή είναι απλώς μια παρατήρηση.

Πολλά εξαρτώνται από την Κίνα. Μέχρι στιγμής περιμένει, αλλά έχει ήδη εξαπολύσει το τελευταίο της ψυχολογικό όπλο - τον καθηγητή Jiang Xueqin. Επιτίθεται στη συνείδηση ​​των παγκόσμιων αναλυτών με τις προβλέψεις του. Καθόλου άσχημα. Για πρώτη φορά, Κινέζοι διανοούμενοι έχουν αρχίσει να μιλάνε για τη σιωνιστική συνωμοσία, την εσχατολογία, τον Sabbatai Zevi, τον Jacob Frank, τους Illuminati, τη μεγάλη γεωπολιτική και τις παγκόσμιες καπιταλιστικές ελίτ. Η στρατηγική σκέψη της Κίνας μπαίνει στο προσκήνιο. Τέλος οι στρατηγικές «win-win» ή panda. Τα πράγματα αποκαλούνται με τα πραγματικά τους ονόματα.

Το Πεκίνο θα χτυπήσει την Ταϊβάν, αλλά δεν είναι σαφές πότε. Αν περιμένει μέχρι να αποδυναμωθούν ή, ο Θεός να φυλάξει, να πέσουν άλλες δυνάμεις πολυπολικότητας, η Κίνα δεν θα σταθεί μόνη της. Επομένως, είναι καλύτερο να χτυπήσει τώρα, ανοίγοντας ένα τρίτο μέτωπο. Ενάντια στον ίδιο ακριβώς εχθρό. Αυστηρά και άμεσα στον ίδιο.

Αυτή τη στιγμή ο εχθρός προετοιμάζεται, αλλά δεν είναι ακόμη έτοιμος να διεξάγει τρεις πολέμους ταυτόχρονα. Και αν κάποιος άλλος από τον πολυπολικό κόσμο ανοίξει ένα επιπλέον μέτωπο, οι δυνάμεις του εχθρού θα εξαπλωθούν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι καιρός να ξεκινήσει μια παγκόσμια πλανητική εξέγερση ενάντια στη δικτατορία του Βάαλ. Έχει εκτεθεί επαρκώς.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πίτερ Θιλ, που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο δίνοντας διαλέξεις για τον Αντίχριστο. Όλοι έχουν δει το αληθινό πρόσωπο της Δύσης - είναι ο Έπσταϊν. Είναι οι δολοφονημένες Ιρανές μαθήτριες, είναι οι δεκάδες χιλιάδες βρέφη στη Γάζα. Κανείς δεν μπορεί να πει: «Δεν ήξερα, δεν είδα, δεν το γνώριζα». Αυτή η δικαιολογία δεν λειτουργεί πλέον. Όλοι έχουν δει και όλοι ξέρουν, και αν ακόμα δεν πολεμούν στο πλευρό μας του μετώπου, τότε στην ουσία βρίσκονται στο πλευρό του εχθρού. Και γίνονται νόμιμοι στόχοι.

Η Λατινική Αμερική μοιάζει αυτή τη στιγμή με τον προφανώς αδύναμο κρίκο. Η επαίσχυντη παραίτηση των ιδεών της Επανάστασης και της κληρονομιάς του Τσάβες από τους αξιολύπητους δειλούς στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας είναι θλιβερή. Κανείς δεν θα ονομάσει τις κόρες του «Ντέλσι» για αιώνες ακόμα. Το επώνυμο «Ροντρίγκεζ» έχει επίσης πληγεί σοβαρά. Ο Λούλα και η Βραζιλία, καθώς και το Μεξικό και η Κολομβία, κάνουν κάτι για να βοηθήσουν την Κούβα, αλλά δεν τολμούν να αμφισβητήσουν άμεσα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Φοβούνται. Αλλά δεν έχει νόημα να φοβούνται πια - είναι πολύ αργά.

Στην Αφρική υπάρχουν λαμπροί ήρωες με τη μορφή των χωρών της Ένωσης του Σαχέλ (Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας, Μάλι), της περήφανης Αιθιοπίας και αρκετών άλλων καθεστώτων που δεν έχουν υποκλιθεί στον πολιτισμό του Βάαλ (Κεντρική Αφρική, εν μέρει Νότια Αφρική). Αυτό εμπνέει συγκρατημένη αισιοδοξία.

Ο σουνιτικός ισλαμικός κόσμος είναι διχασμένος, τα ανώτερα κλιμάκια του είναι διεφθαρμένα και ενσωματωμένα στο αρχιπέλαγος του Έπσταϊν, οι μάζες είναι διεφθαρμένες από τον ηλίθιο σαλαφισμό και τον ουαχαμπισμό, που κάνουν τους μουσουλμάνους να ξεσπούν την οργή τους στους αθώους και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Μια σχετικά κυρίαρχη θέση κατέχουν το Πακιστάν (αν και έχει τον δικό του πόλεμο με τους Ταλιμπάν-Παστούν) και η Ινδονησία. Όσο για τους Σιωνιστές, ο Ερντογάν είναι ο επόμενος στη σειρά για εξόντωση, αλλά θα ταλαντευτεί (όπως συνήθως).

Η Ινδία, ως πυλώνας πολυπολικότητας και Κράτους-Πολιτισμού, βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το Νέο Δελχί βλέπει την Κίνα ως τον κύριο περιφερειακό αντίπαλό της, και ο Μόντι και οι γύρω Ινδουιστές αντιμετωπίζουν το Ισλάμ με μεγάλη καχυποψία. Αυτό ωθεί την Ινδία προς μια συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αν και μια πιο ενεργή πολιτική σε αυτή την πλευρά του μετώπου είναι δύσκολο να αναμένεται.

Η Βόρεια Κορέα φαίνεται να είναι η πιο επαρκής χώρα και η Ιαπωνία η πιο ανεπαρκής.

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την ηγεμονία της συλλογικής Δύσης με κάθε κόστος (τόσο στην άγρια-Τραμπιστική, Σιωνιστική εκδοχή της όσο και στο παγκοσμιοποιημένο Ευρω-μοντέλο) και την πολυπολική ανθρωπότητα — δηλαδή εμάς. Βρίσκεται ήδη σε πλήρη εξέλιξη.

Φυσικά, μπορεί κανείς να συνεχίσει να προσποιείται ότι δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο. Αλλά γιατί;

Πηγή:theoccidentalobserver.net